Ontslag op basis van combinatie van ontslaggronden (“i-grond”)

Sinds de invoering van de Wet werk en zekerheid (2015) kent Nederland een gesloten stelsel van acht ontslaggronden, waarbij ontslag alleen mogelijk is als één van deze gronden volledig wordt vervuld.  

Per 1 januari 2022 is daar met de Wet arbeidsmarkt in balans een negende ontslaggrond aan toegevoegd: de i-grond. Deze i-grond maakt ontslag mogelijk op basis van een combinatie van meerdere, afzonderlijk onvoldoende ontslaggronden. Samen kunnen deze gronden toch een voldragen ontslaggrond vormen. Bij ontbinding op de i-grond kan de rechter de werknemer een extra vergoeding toekennen van maximaal de helft van de transitievergoeding.  

De Hoge Raad heeft geoordeeld dat ontbinding op de i-grond alleen mogelijk is als herplaatsing niet mogelijk is, en dat de rechter ook zelf tot toepassing van de i-grond kan besluiten, mits partijen hierover worden geïnformeerd en de werkgever in de gelegenheid wordt gesteld om zijn verzoek in te trekken.