Toetsing van Nederlandse wet aan ILO-verdrag C121

De Nederlandse wetgeving, met name de WIA, voldoet niet aan de eisen van het ILO-verdrag C121 ("Employment Injury Benefits Convention”). Het verdrag verlangt effectieve bescherming voor werknemers bij arbeidsongevallen en beroepsziekten, zonder ondergrens voor arbeidsongeschiktheid. Nederland biedt echter geen uitkering aan werknemers die minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn, wat door de ILO (International Labour Organization) als strijdig met het verdrag wordt gezien. Ook de inkomenseis en de afhankelijkheid van het arbeidsverleden bij uitkeringsduur en -hoogte zijn punten van kritiek. Het Comité van Deskundigen van de ILO heeft Nederland hierop herhaaldelijk aangesproken, maar de Nederlandse regering was tot nu toe doof voor deze kritiek en omdat het verdrag geen "een ieder verbindende” bepalingen kent, kan naleving niet juridisch worden afgedwongen. 

In 2024 vroeg de Tweede Kamer om een diepgaande analyse en extern juridisch advies. In een ambtelijke analyse en een rapport van prof. Pennings worden diverse aanpassingen voorgesteld, zoals verlaging van de ondergrens naar 25% of 15%, afschaffing van de inkomensverrekening bij IVA, en één uitkeringsregime voor WGA-gerechtigden. Deze voorstellen zouden de Nederlandse wetgeving beter laten aansluiten bij de eisen van het ILO-verdrag, maar brengen aanzienlijke kosten met zich mee. De voorstellen zijn voor een deel ook in overeenstemming met het advies van de Onafhankelijke commissie advisering toekomst arbeidsongeschiktheidsstelsel (OCTAS).