Ziekmelding met terugwerkende kracht door UWV

Werkgevers die eigenrisicodrager zijn voor de Ziektewet (ZW) moeten ZW-uitkeringen betalen aan ex-werknemers, maar niet als een werknemer ziek wordt na het einde van de arbeidsovereenkomst (of soms binnen vier weken daarna). In de praktijk komt het regelmatig voor dat ex-werknemers zich pas geruime tijd na het einde van hun dienstverband ziekmelden en dan claimen dat zij al ziek waren tijdens de arbeidsovereenkomst (of binnen vier weken daarna). Dit leidt tot discussies over de vraag wie verantwoordelijk is voor de uitkering: het UWV of de eigenrisicodrager, afhankelijk van de vraag vanaf welke datum de arbeidsongeschiktheid geldt. 

Twee uitspraken van rechtbanken geven aan dat het UWV bij ziekmeldingen met terugwerkende kracht een verzwaarde motiveringsplicht heeft: het UWV moet goed onderbouwen waarom een uitkering met terugwerkende kracht wordt toegekend. De bewijslast voor de vaststelling van de eerste ziektedag met terugwerkende kracht ligt bij de aanvrager, en onzekerheid over de medische situatie over een datum in het verleden komt voor rekening van de werknemer. 

Uitgaande van de uitspraken van de rechtbanken is het voor eigenrisicodragers verstandig om bij twijfel de ziekmelding niet direct in behandeling te nemen, maar het UWV te vragen om een toerekeningsbesluit. Dan wordt het UWV gedwongen tot een zorgvuldige beoordeling van de vraag vanaf welke datum de werknemer arbeidsongeschikt is en daarmee van de vraag wie de Ziektewetuitkering dient te betalen.  

De vraag is echter wel of de uitspraken van de rechtbanken in overeenstemming zijn met de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep over de vaststelling van een eerste dag van arbeidsongeschiktheid voorafgaand aan de dag van ziekmelding. De Centrale Raad van Beroep heeft in 2017 geoordeeld dat het de taak van de eigenrisicodrager is om een besluit van het UWV over de juiste eerste dag van arbeidsongeschiktheid voor te bereiden.