Werkgever hoeft slapend dienstverband niet op te zeggen

Uitgavejaar: 2019
Uitgavenummer: 347
Vindplaats: Kantonrechter ’s-Hertogenbosch 24 juni 2019, ECLI:NL:RBOBR:2019:3539

Uitspraak

Een werkgever hoefde de arbeidsovereenkomst met een werknemer die langer dan twee jaar arbeidsongeschikt was niet op te zeggen, ook niet in verband met het vooruitzicht dat het UWV aan de werkgever een compensatie voor de transitievergoeding zou gaan betalen.

Bij een groot partycateringbedrijf werkte sinds 1975 een werknemer in de functie van chef de parti. Eind 2014 was de werknemer arbeidsongeschikt uitgevallen voor zijn werk en nadat aan de werkgever eerst een loonsanctie was opgelegd wegens het plegen van te weinig re-integratie-inspanningen (waardoor het loon ook tijdens het derde ziektejaar moest worden doorbetaald) had het UWV eind 2017 een WGA-uitkering toegekend. De werkgever had daarna de arbeidsovereenkomst niet meer opgezegd. Omdat inmiddels een einde was gekomen aan de loondoorbetalingsverplichting en (omdat geen passend werk bij de werkgever voorhanden was) ook aan de re-integratieverplichting, was in feite een “slapend dienstverband” ontstaan. Door het niet beëindigen van de arbeidsovereenkomst hoefde de werkgever aan de werknemer ook niet de transitievergoeding te betalen, die in het geval van de werknemer € 81.000 bedroeg. De werknemer zou op 7 augustus 2019 de AOW-gerechtigde leeftijd bereiken. Dan zou de werkgever de arbeidsovereenkomst kunnen opzeggen zonder dat daarbij de transitievergoeding behoefde te worden betaald. Om dat te voorkomen vorderde de werknemer in kort geding bij de kantonrechter dat de werkgever hem een schadevergoeding zou betalen ter grootte van het bedrag van de transitievergoeding, althans dat de werkgever de arbeidsovereenkomst met hem direct zou opzeggen. Daarvoor gaf de werknemer op voorhand toestemming en hij deed ook op voorhand afstand van de opzegtermijn. De werknemer wees daarbij op een wet die op 1 april 2020 in werking treedt en die de werkgever het recht geeft om (met terugwerkende kracht) bij het UWV compensatie te vragen voor de betaalde transitievergoeding. Het in stand laten van de arbeidsovereenkomst, waardoor de werknemer de transitievergoeding zou missen, zou daardoor volgens de werknemer in strijd zijn met goed werkgeverschap.
De kantonrechter wijst de vorderingen van de werknemer echter af. Daartoe wijst de kantonrechter er allereerst op dat uit de jurisprudentie blijkt dat het niet opzeggen van een slapend dienstverband geen ernstig verwijtbaar gedrag oplevert en dat de werkgever daarom de transitievergoeding niet verschuldigd is als de werknemer de arbeidsovereenkomst zelf beëindigt. Deze rechtspraak dateert weliswaar van vóór de totstandkoming van de wettelijke compensatieregeling, maar de kantonrechter ziet geen reden om van de lijn in deze jurisprudentie af te wijken. De werkgever heeft volgens de wet een opzegbevoegdheid en geen opzegverplichting en de wet die de compensatie van de transitievergoeding regelt heeft daarin geen wijziging gebracht. Ook is in die wet niet geregeld dat de transitievergoeding steeds moet worden betaald. De kantonrechter acht verder van belang dat de compensatie van de transitievergoeding voor de werkgever in zekere zin een sigaar uit eigen doos is, omdat alle werkgevers gezamenlijk de kosten van deze compensatie moeten opbrengen in de vorm van een hogere premie die aan de belastingdienst moet worden betaald. De kantonrechter wijst er ook nog op dat de werkgever als bezwaar heeft aangevoerd dat hij de transitievergoeding wel eerst zou moeten voorschieten. De wettelijke regeling houdt namelijk in dat alleen compensatie bij het UWV kan worden verkregen van het bedrag dat eerst daadwerkelijk als transitievergoeding is betaald.


Commentaar

Over het recht op transitievergoeding bij slapende dienstverbanden van werknemers die langer dan twee jaar arbeidsongeschikt zijn, is veel te doen. Eerder hadden het Scheidsgerecht Gezondheidszorg (in een geval waarin de beslechting van arbeidsrechtelijke geschillen bij CAO was opgedragen aan arbiters) en de kantonrechter in Den Haag in het geval van terminaal zieke werknemers geoordeeld dat de werkgever op grond van goed werkgeverschap gehouden was om de arbeidsovereenkomst op te zeggen en transitievergoeding te betalen. De kantonrechter in Maastricht had echter anders geoordeeld. De kantonrechter in Roermond heeft hierover aan de Hoge Raad prejudiciële vragen gesteld die de Hoge Raad in oktober zal beantwoorden. De werknemer had in deze zaak nog gevorderd om de uitspraak van de Hoge Raad desnoods af te wachten, maar die vordering werd door de kantonrechter afgewezen omdat dat in strijd zou zijn met de aard van het kort geding.
Wij adviseren werkgevers die worden geconfronteerd met vorderingen tot opzegging van een slapend dienstverband om voorzichtig te zijn met het voldoen aan die vorderingen. Over de voorwaarden waaronder het UWV compensatie verleent is nog (te) veel onduidelijk en het risico bestaat dat in bepaalde gevallen wel transitievergoeding is betaald maar dat de compensatie achteraf achterwege blijft.



Een reactie plaatsen


Naam: *
E-mailadres: *
Uw reactie:
Neem de code over: *


Reacties


Er zijn nog geen reacties.